مجرّد ادخال و اخراج ) است و بيشتر از آن لازم نيست و سائر تمتعاتى همانند تقبيل و ملاعبه واجب نمىباشد هر چند معمولًا همراه وطى باشد ، زيرا لزوم آن نياز به تصريح داشته و مجرد شيوع همراهى آنها با وطى براى حكم به لزوم كافى نيست ، بلى آن مقدار از ملامسه كه ملازم با وطى و لا ينفك از مباشرت است وجوب آن بالملازمه فهميده مىشود . ج ) : اختصاصى وجوب وطى به زوجه 1 ) سپس سيّد مىفرمايد كه اين حكم شامل مملوكه غير زوجه نمىشود و طرف ملكيت چنين حقى را براى مملوكه ثابت نمىكند دليل اين مطلب اين است كه در روايت صفوان " الرجل عنده المرأة الشابه . . . " ذكر شده كه ظاهر كلمه المرأة زوجيت زن است نه مملوكيت ، و ادله‌اى كه به عنوان حرج نوعى و امثال آن آمده - چنانچه گفتيم - در مملوكه جارى نيست زيرا مملوكه دست به دست مىگردد و در مواردى تحليل به غير مىشود و امثال آن ، بخلاف زوجه دائمه كه فقط از طريق زوج متمتع مىگردد البته اين حكم در مورد مملوكهء زوجه همانطور كه سابقاً گفته شد جارى است و فرقى بين امة و حرّة در اين جهت نمىباشد ، اين حكم در مملوكه محلّله هم جارى نيست كه مصنف آن را ذكر نكرده است . د ) : وجوب طلاق يا وطى زودتر از چهار ماه در زمان شبقه ( مسأله 9 ) . 1 ) متن عروة اذا كانت الزوجة من جهة كثرة ميلها و شبقها لا تقدر على الصبر الى اربعة أشهر بحيث تقع فى المعصية إذا لم يواقعها فالأحوط المبادرة الى مواقعتها قبل تمام الأربعة ، أو طلاقها و تخلية سبيلها . مرحوم سيّد در اين مسأله مىفرمايد اگر زنى به علت كثرت ميل به تمتعات نمىتواند تا چهار ماه صبر كند احتياط آن است كه با زوج قبل از چهار ماه اقدام به مباشرت كرده و يا او را طلاق دهد تا زن در معصيت واقع نشود .